Rechtvaardige rechters…

“Kakmadame!” dacht ik, toen ik de druppels van de vorige toiletbezoekster op de rand van de pot zag liggen. Ik kon haar vluchtig taxeren tijdens de schichtige “zij eruit / ik erin – wissel” : Een dame van het opgedirkte soort, dure jas, lange valse wimpers en dito nagels, sjieke handtas… gek eigenlijk, hoe snel we al die dingen opmerken. Mijn inwendige mopperkont ging stevig tekeer, terwijl ik met wat papier de urine residu’s van mijn voorgangster verwijderde : “Amai, “dame”??? Zo’n show, maar echte klasse ? Pfff, een toilet zó vies achter laten…”

Ik pleegde mijn plasje alsnog met de gekende opluchting, die stijgt naarmate de blaasinhoud daalt. Ik was het incident eigenlijk al vergeten, toen ik bij het doorspoelen merkte dat het systeem nogal onstuimig afgesteld was, waardoor spetters water over de bril heen gecatapulteerd werden. Een fractie van een seconde stond mijn wereld stil. Had ik dit nu echt gedaan? Iemand veroordeeld, ten onrechte, op grond van oppervlakkige indrukken en uiterlijkheden, zonder de ware toedracht te kennen? Misschien had ik van een ongelooflijk lieve oma een degoutant vieze trut gemaakt, die alleen in mijn hoofd bestond!

Dit WC- tafereel speelde zich jaren geleden af en was voor mij een AHA-erlebnis. Hoe snel vellen wij een oordeel, denkend dat we alwetend zijn en het bij het rechte eind hebben? Dit vluchtige incident was natuurlijk behoorlijk onschuldig, er hingen geen levens van af. Maar wat als we op basis van dit soort ongefundeerde percepties over belangrijker zaken gaan oordelen? Wat als er echt levens van af gingen? Liefdes? Vriendschappen? 

Kleine test : Hoe vaak heb jij al het verhaal van een vriend(in) geloofd, zónder enige bewijsvoering gezien te hebben?  Hoe zeker weet jij dat je de “waarheid” kent? En op basis waarvan? Kun je onbevooroordeeld naar iemand luisteren? Trek je conclusies op basis van feiten en objectief bewijsbare gegevens? Of doe je het met losse interpretaties – erger nog – borduur je verder op de percepties van iemand anders zonder die te checken? Vraag je wel eens verduidelijking aan iemand om te begrijpen waar of waarom het fout liep? 

Onze hersenen zijn er perfect voor geëquipeerd om snel te oordelen, en maar goed ook. We moeten ons namelijk op tijd uit de voeten kunnen maken bij gevaar. En toch is het een falend mechanisme als we er niet in slagen om de inwendige jury uitstel van executie te vragen, zeker bij sociale en niet levensbedreigende kwesties. Ik ben er stellig van overtuigd dat heel veel conflicten en zelfs oorlogen hierin hun basis vinden!

De woorden van Ghandi indachtig , “be the change you want to see in the world” ben ik hier snel na mijn WC avontuur mee aan de slag gegaan. Sindsdien beraadslaagt mijn innerlijke jury uitvoerig en zolang er geen bewijzen zijn of ik heb niet met de betrokken partijen gepraat en overleg gepleegd , is er geen vonnis. Wat mij niet aangaat, daar blijf ik van af. Het ergste ultieme besluit is , in mijn geval, simpelweg “dit past niet bij mij” eerder dan “deze persoon is fout”. Mijn winst? Meer innerlijke rust en dus lagere stress levels, meer helderheid, minder interne en externe conflicten, en hopelijk vooral een positieve bijdrage aan het grotere geheel.

Op  Één loopt dezer dagen ” De Twaalf” , over het fenomeen van oordelen in een echte assisenjury. Omdat dit thema mij zo interesseert, en ik TV – en acteerwerk van eigen bodem graag volg, deed ik een marathon zitting. Ook hier onbreekt elke zweem van “objectieve en onomstotelijke bewijzen”. Voor een bende willekeur als zo’n assisenjury wil je als beklaagde niet komen te staan, geloof me vrij ! De plot is heel verrassend en confronterend, en bewijst bovendien mijn punt. 

Het beeld dat deze reeks schetst, is – vrees ik – accurater dan we durven te geloven. We worden meegenomen in de privésfeer van elk jurylid, en zien ook meteen voor welke kleuring die eigen leefwereld zorgt. Het is duidelijk : We hebben nog een flinke weg te gaan. Want niet alleen wij zelf maar ook rechters, jury’s , advocaten en – ongelooflijk maar waar – zélfs therapeuten zijn niet opgeleid om feiten en percepties uit elkaar te houden, wat leidt tot uiterst pijnlijke situaties.  

Die verandering, hoe beginnen we daaraan? Dit is alvast mijn klein steentje bijdrage. Ik hoop met mijn WC-verhaal een bacterie te lanceren die zich snel verspreidt. Hopelijk is het een beeld dat bij blijft en dat illustreert dat “snel stempels drukken” nergens toe dient. Misschien moeten we er gewoon ook es wat meer humor overheen kieperen, er wat minder ernstig over doen… ons ontdoen van de idee dat de wereld op ons verdict zit te wachten… misschien komen we dan in een vrolijkere samenleving terecht… één waar alleen plaats is voor liefdevolle beschouwingen en rechtvaardige rechters…

Geen categorie

Ilse@Vavavoom View All →

Gecertifieerd holistisch Coach : PAVA-coach Innerlijk Leiderschap, Stress & Burn Out Coach, Belbin Team Rollen Master, NLP Master

5 Comments Plaats een reactie

  1. Bedankt Ilse voor je mooi verhaal. Het zit inderdaad in onze genen ingebakken om constant te oordelen. Zonder dat zouden we niet lang overleven. Al onze zintuigen zijn erop ingesteld om ons op gevaar te wijzen.
    Maar we zijn niet meer die jagers uit de oertijd die constant op hun goede moesten zijn voor wilde dieren en andere gevaren.
    Het gaat hier meer over voor-oordelen denk ik. Het in vakjes steken van mensen op basis van uiterlijkheden zoals kleur, afkomst, kledij…

    Like

  2. durf ik helaas ook doen, als ik echter vb denk over iemand ‘wat een lul’ dan schrik ik bij mezelf ‘wat als die persoon nu es kan gedachtenlezen… ‘ maar idd: als ik het niet rechtstreeks persoonlijk van de persoon in kwestie gehoord heb, geloof ik er ’t mijne van en ga ik ’t in elk geval niet ‘verdervertellen’… ’t is gewoon idd een perceptie van je eigen achtergrond en hoe je je op dat moment voelt… vandaag, nog herstellend van mijn ziekzijn begin van de week, waren al mijn klanten lastpakken… maar nee, ’t lag aan mij, ik was gewoon nog niet genoeg hersteld om er terug met een big smile en een gezonde dosis jem’enfoutisme tegenaan te gaan… vraag ’t maar in mijn directe omgeving… en dan donder je bijna over je lange lip en komt je puberdochter je een lieve knuffel geven met de woorden ‘mo mamaatje toch, t is toch nie gemakkelik voe joen wi, mo je doet t tog mor…’ terug naar de draad van de kwestie: ik moet mezelf ook vermanen als ik me laat meeslepen in het denkpatroon van tegenwoordig: ‘pas op, das een gekleurde, er komt weer narigheid van…’ maar ik overwin het wel elke keer met een klein hartje en hopen schaamte… das groeien zeker…de harde feiten uit de media halen en niet de kleurboek die ze er telkens van maken… dat kun je als jongere niet, maar vaak ook niet als iets minder jongere… ’t voordeel van de twijfel geven is tegenwoordig zeer gewaagd… maar vaker word je ervoor beloond ipv bestraft… merci voor je wijze woorden, Ilse… doet me telkens even stilstaan bij wiewatwaarwaarombedenkingen… x ik kijk al uit naar je volgende schrijfsels…
    liefs, Natt

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: